Ονειρεύονται εθνικές ήττες για να υπονομεύσουν τον Μητσοτάκη!

Οι εκλογές πλησιάζουν με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να παραμένει κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού, με μοναδικό ερώτημα αν θα καταφέρει και πάλι να οδηγήσει τη Νέα Δημοκρατία σε αυτοδυναμία-Οι πολιτικοί αντίπαλοι του πρωθυπουργού, από την αντιπολίτευση, αλλά δυστυχώς και από τους κόλπους της κεντροδεξιάς παράταξης, πασχίζουν να βρουν ένα μεγάλο πολιτικό θέμα που θα μπορούσε να φθείρει ουσιαστικά τον Μητσοτάκη και τη ΝΔ για να ανατραπεί το πολιτικό σκηνικό

Του Γρηγόρη Σαμπάνη Αν. Γραμματέα Ε.Κ.Ο. της Νέας Δημοκρατίας*

Δυστυχώς, σε αυτή την προσπάθεια δεν διστάζουν να προσπαθούν να μετατρέψουν ακόμη και μείζονα εθνικά θέματα σε αντιπολιτευτικές «σημαίες», βλέποντας παντού φαντάσματα εθνικής ήττας. Σε αυτό το κλίμα, πολλοί ήταν αυτοί που βιάσθηκαν να περιγράψουν σαν δήθεν ήττα της εθνικής πολιτικής την επικύρωση του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου και από την Ανατολική Λιβύη του Χαφτάρ.

Σε ανάλογο κλίμα ασκείται κριτική για το καλώδιο ενεργειακής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου (GSI), με τους επικριτές της κυβέρνησης να μοιάζουν σαν να προεξοφλούν αποτυχία της Ελλάδας απέναντι στις προσπάθειες της Άγκυρας να παρεμποδίσει τις θαλάσσιες έρευνες για το καλώδιο, εκβιάζοντας μια έμμεση αναγνώριση από την Ελλάδα των παράνομων αξιώσεων της Γαλάζιας Πατρίδας.

Από τη μία πλευρά, σύσσωμη σχεδόν η αντιπολίτευση εργαλειοποιεί την εξωτερική πολιτική αναζητώντας απεγνωσμένα ένα βολικό αφήγημα. Ο Νίκος Ανδρουλάκης και το ΠΑΣΟΚ κατηγορούν ευθέως το Μέγαρο Μαξίμου ότι ασκεί εξωτερική πολιτική «χωρίς σχέδιο και διορατικότητα», περιορίζοντας τη διπλωματία σε «ρηχή και επικοινωνιακή» διαχείριση. Την ίδια στιγμή, κόμματα στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας, όπως η ΝΙΚΗ, κραυγάζουν περί δήθεν «εθνικής ήττας» με αφορμή το τουρκολιβυκό. Δυνάμεις της Αριστεράς μιλούν ανοιχτά για «ναυάγιο» της εθνικής στρατηγικής, κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι έχει μετατρέψει τη χώρα σε «προκεχωρημένο φυλάκιο» των ΗΠΑ και υποχωρεί συστηματικά απέναντι στην Άγκυρα.

Το πλέον οδυνηρό, ωστόσο, είναι η πολεμική που αναπτύσσεται εκ των έσω. Είδαμε τον πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά να εξαπολύει σκληρή, σχεδόν ισοπεδωτική κριτική, αφήνοντας διαρκώς αιχμές περί δήθεν πολιτικής των «υποκλίσεων» και «μειοδοσίας», μιλώντας για ψευδαισθήσεις εφησυχασμού απέναντι στην Τουρκία. Σε αντίστοιχο, αν και πιο θεσμικό μήκος κύματος, ο Κώστας Καραμανλής εξέφρασε τις δικές του βαθιές ανησυχίες για την πορεία των ελληνοτουρκικών και συνολικά της εξωτερικής μας πολιτικής, διατηρώντας εμφανείς αποστάσεις από τους κυβερνητικούς χειρισμούς. Είναι πραγματικά θλιβερό να βλέπει κανείς ιστορικά στελέχη της παράταξης να συντάσσονται με το αφήγημα μιας αντιπολίτευσης που επενδύει αποκλειστικά στην καταστροφολογία.

Δυστυχώς, όμως, για όσους φαντάζονται εθνικές ήττες, η πραγματικότητα τους διαψεύδει οικτρά. Στο ζήτημα του τουρκολιβυκού μνημονίου, η κυβέρνηση και ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσωπικά έδωσαν μια μεγάλη διπλωματική μάχη με απόλυτη επιτυχία. Εξασφάλισαν την αμέριστη στήριξη των ελληνικών θέσεων όχι μόνο από την Ευρώπη, αλλά και από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Αίγυπτο, καθώς και από σημαντικές χώρες του Περσικού Κόλπου, απομονώνοντας πλήρως την Τουρκία στο συγκεκριμένο ζήτημα.

Ιδιαίτερα η ιστορική παρέμβαση του Κυριάκου Μητσοτάκη στον ΟΗΕ απέδειξε στη διεθνή κοινότητα με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο πόσο παράλογη και παράνομη είναι η συμφωνία Τουρκίας – Λιβύης. Κρατώντας τους χάρτες της αυθαίρετης τουρκολιβυκής οριοθέτησης στο χέρι, ο Έλληνας πρωθυπουργός αποδόμησε πλήρως το τουρκικό αφήγημα.

Ξεκαθάρισε ενώπιον όλου του κόσμου ότι η γεωγραφία δεν μπορεί να ξαναγραφτεί και εξήγησε το αυτονόητο: πώς είναι δυνατόν Τουρκία και Λιβύη, δύο χώρες χωρίς αντικείμενες ή παρακείμενες ακτές, να επιχειρούν μια διαγώνια οριοθέτηση σαν να μην υπάρχουν η Κρήτη, η Ρόδος, η Κάρπαθος και η Κάσος; Τόνισε πως κανένα παράνομο έγγραφο δεν μπορεί να διαγράψει τα κυριαρχικά δικαιώματα των νησιών μας και ότι καμία μονομερής ενέργεια δεν πρόκειται να τα εξαφανίσει από τον χάρτη.

Όσον αφορά το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου (GSI), η κυβέρνηση αναζητεί σταθερά μια λογική λύση για να προχωρήσει αυτό το εξαιρετικά σημαντικό έργο, χωρίς να προκληθεί αχρείαστη αντιπαράθεση, ή ακόμη χειρότερα, ένα θερμό επεισόδιο με την Τουρκία. Έχει ήδη συνάψει ισχυρή συμφωνία συνεργασίας με πολυεθνικό γαλλικό όμιλο για τις εργασίες και η εθνική γραμμή είναι σαφέστατη: σε καμία απολύτως περίπτωση δεν πρόκειται η Αθήνα να ζητήσει την αδειοδότηση που θέλουν οι Τούρκοι προκειμένου να νομιμοποιήσουν τις δικές τους ανυπόστατες αξιώσεις.

Όσοι ανεύθυνα ζητούν από την κυβέρνηση να κάνει κάποιου είδους επίδειξη ισχύος και να προκαλέσει την Τουρκία θα πρέπει να εξηγήσουν στον ελληνικό λαό τι ακριβώς ζητούν: Να στείλουμε πολεμικά πλοία για να συνοδεύσουν το ερευνητικό σκάφος και να μπούμε σε μια περιπέτεια θερμού επεισοδίου με την Τουρκία; Δεν αντιλαμβάνονται, άραγε, ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποδεικνύει και σε αυτή την περίπτωση ότι βρίσκει τη χρυσή ισορροπία ανάμεσα στην προώθηση των εθνικών δικαίων και στη διατήρηση της ειρήνης; Θα επιθυμούσαν να ρισκάρουμε έναν ελληνοτουρκικό πόλεμο και μια εντελώς αβέβαιη διαιτησία από τον Λευκό Οίκο του Τραμπ, μόνο και μόνο για να αποδυναμωθεί ο Μητσοτάκης και να χάσει την πολιτική κυριαρχία του;

Δεν καταλαβαίνουν, εντέλει, ότι από το 2019 συστηματικά και με συνέπεια ο Κυριάκος Μητσοτάκης θωρακίζει την άμυνα της πατρίδας, ώστε πλέον οι Ένοπλες Δυνάμεις μας να είναι απολύτως έτοιμες να αντιμετωπίσουν στο πεδίο οποιαδήποτε απειλή στην κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας;

Σε όλα υπάρχουν όρια: Όσοι θέλουν να αμφισβητήσουν τον Μητσοτάκη, ας το κάνουν με σοβαρή κριτική, επιχειρήματα, προτάσεις και πολιτικά προγράμματα. Έχει ιστορικά αποδειχθεί ότι είναι ολέθριο για την Ελλάδα να μετατρέπεται η εξωτερική πολιτική της χώρας σε πολιτικό εργαλείο για την εξυπηρέτηση μικροπολιτικών και προσωπικών σκοπιμοτήτων. Όσο και αν ονειρεύονται εθνικές ήττες, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα τους κάνει τη χάρη: Όπως υπερασπίζεται σθεναρά και με επιτυχία το εθνικό συμφέρον από το 2019, έτσι θα συνεχίσει να κάνει και τώρα. Γι’ αυτό και ο ελληνικός λαός με την ψήφο του θα δώσει άλλη μια εντολή διακυβέρνησης στη Νέα Δημοκρατία.

Υστερόγραφο: Όσοι υπερπατριώτες επιμένουν ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική πρέπει να υιοθετεί μαξιμαλιστικές θέσεις, καλά θα κάνουν να ανατρέξουν σε παραδείγματα από το σχετικά πρόσφατο παρελθόν για να αντιληφθούν πόσο εσφαλμένες και επικίνδυνες είναι αυτές οι αντιλήψεις. Τι κέρδισε, άραγε, η Ελλάδα το 1992 από την απόρριψη εκ μέρους του Αντώνη Σαμαρά του συμβιβαστικού πακέτου Πινιέιρο για το θέμα των Σκοπίων; Πόσο ωφέλησε τη διεθνή θέση της χώρας ο εγκλωβισμός επί σειρά ετών σε ανελαστικές και ανεδαφικές θέσεις; Πόσο διπλωματικό κεφάλαιο σπαταλήθηκε για να πάρουν κάποιοι το χρίσμα του «μακεδονομάχου»;

Οι Έλληνες πολίτες ας έχουν κατά νου αυτό και άλλα ιστορικά παραδείγματα, κάθε φορά που βλέπουν τους παλιούς «μακεδονομάχους» να μετατρέπονται σε… τουρκοφάγους και να διεκτραγωδούν φανταστικές εθνικές ήττες για να υπονομεύσουν τον Μητσοτάκη…

*Οικονομολόγος, πρώην στέλεχος τραπεζών