Παγκόσμια Ημέρα Νοσηλευτών 2026: Το ηχηρό μήνυμα του Προέδρου της ΕΝΕ Δημήτριου Σκουτέλη

Η Παγκόσμια Ημέρα Νοσηλευτή δεν είναι μια απλή επέτειος· είναι η στιγμή που η Πολιτεία καλείται να κοιτάξει κατάματα τους ανθρώπους που αποτελούν τη «ραχοκοκαλιά» της δημόσιας υγείας

Με αφορμή τον φετινό εορτασμό, ο Πρόεδρος της Ένωσης Νοσηλευτών Ελλάδος (Ε.Ν.Ε.), Δημήτριος Σκουτέλης, στέλνει ένα ξεκάθαρο και αυστηρό μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση.

Ο Αθέατος Ήρωας της Διπλανής Πόρτας
Ο κ. Σκουτέλης υπογραμμίζει πως η λειτουργία του συστήματος υγείας δεν βασίζεται μόνο σε κτίρια και μηχανήματα, αλλά στην επαγγελματική επάρκεια και την αίσθηση καθήκοντος των νοσηλευτών.
«Σε κάθε εφημερία, σε κάθε σιωπηλή μάχη που δεν γίνεται ποτέ πρωτοσέλιδο, ο νοσηλευτής είναι εκεί. Είναι η ήρεμη δύναμη πίσω από κάθε κρίσιμη στιγμή και η αθόρυβη ανθρωπιά που διαφυλάσσει την αξιοπρέπεια του ασθενούς.»

Πέρα από τα Όρια της Αντοχής
Στο μήνυμά του, ο Πρόεδρος της Ε.Ν.Ε. περιγράφει μια πραγματικότητα όπου ο νοσηλευτής «επιμένει και αντέχει» ακόμα και όταν οι συνθήκες ξεπερνούν το ανεκτό. Η καθημερινή λειτουργία των δομών υγείας παραμένει όρθια χάρη στη δική τους ικανότητα να μετατρέπουν την πίεση σε ουσιαστική πράξη φροντίδας.

Αναλυτικά η ανάρτηση του Προέδρου της Ένωσης Νοσηλευτών Ελλάδος:

Με αφορμή τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας του Νοσηλευτή, η Πολιτεία οφείλει να μιλήσει καθαρά και χωρίς υπεκφυγές. Η αντοχή του συστήματος υγείας έχει όνομα και πρόσωπο. Είναι ο νοσηλευτής.

Σε κάθε εφημερία, σε κάθε θάλαμο, σε κάθε σιωπηλή μάχη που δεν γίνεται ποτέ πρωτοσέλιδο, βρίσκεται εκεί με επαγγελματική επάρκεια και βαθιά αίσθηση καθήκοντος. Δεν είναι μόνο η επιστημονική του κατάρτιση που στηρίζει τον ασθενή, αλλά και εκείνη η αθόρυβη ανθρωπιά που διαφυλάσσει την αξιοπρέπεια στις πιο δύσκολες στιγμές. Είναι η σταθερή παρουσία στο όριο της αγωνίας και η ήρεμη δύναμη πίσω από κάθε κρίσιμη στιγμή.

Σε ένα σύστημα που δοκιμάζεται, ο νοσηλευτής επιμένει, αντέχει και δίνει ουσιαστικό περιεχόμενο στην έννοια της ευθύνης. Δεν διαπραγματεύεται την αποστολή του, ακόμη κι όταν οι συνθήκες ξεπερνούν τα όρια του ανεκτού. Κρατά όρθια την καθημερινή λειτουργία των δομών υγείας, μετατρέποντας την πίεση σε πράξη φροντίδας και επαγγελματισμού.

Αν θέλουμε να μιλάμε σοβαρά για δημόσια υγεία, δεν αρκεί να τον τιμούμε. Απαιτείται να τον ενισχύσουμε και να τον θωρακίσουμε θεσμικά, επενδύοντας στη διαρκή του εξέλιξη με αποφάσεις που βελτιώνουν την καθημερινότητά του. Απαιτείται σαφής στρατηγική στελέχωσης, αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, σύγχρονα εκπαιδευτικά εργαλεία και αναγνώριση του ρόλου του με όρους που αντανακλούν την πραγματική του συμβολή.

Η ευθύνη της Πολιτείας δεν εξαντλείται σε δηλώσεις. Κρίνεται στην πράξη, στη συνέπεια και στη διάρκεια. Διότι η ισχύς του συστήματος υγείας δεν μετριέται μόνο σε υποδομές και αριθμούς, αλλά στην ποιότητα των ανθρώπων που το υπηρετούν. Και εκεί, ο νοσηλευτής δεν ζητά προνόμια. Ζητά τα αυτονόητα για να συνεχίσει να κάνει αυτό που γνωρίζει καλύτερα.

Να στέκεται δίπλα στον άνθρωπο, με γνώση, ευθύνη και αξιοπρέπεια.