Συνοδοιπορία προς το εκούσιο Πάθος- Από την «άκαρπη συκή» στη «ζωοφόρο Ανάσταση»

Η Εβδομάδα των Παθών, δεν είναι απλώς μια ιστορική αναδρομή, αλλά μια λειτουργική αναπαράσταση που καλεί τον πιστό να γίνει συνέκδημος του Χριστού

Γράφει ο Χρήστος Μπιτουλιώτης (*)

Η Μεγάλη Εβδομάδα αποτελεί την κορύφωση του εκκλησιαστικού έτους, όπου η Ορθόδοξη Εκκλησία αναπαριστά βιωματικά τα Πάθη, την Ταφή και την Ζωοφόρο Ανάσταση του Θεανθρώπου. Ας δούμε λοιπόν ένα χρονικό πως από το «Ωσαννά Εν τοις Υψίστοις» φτάσαμε στο «άρον, άρον Σταύρωσον Αυτόν», ένα οδοιπορικό που κατά κύριο λόγο φανερώνει στην ανθρώπινη αγνωμοσύνη και αχαριστία αφού ο Θεάνθρωπος μόνο κακό δεν έπραξε παρά μόνο ευεργετούσε αφού θεράπευε αρρώστους , έσωσε από Θάνατο διά της συγχώρεσης  η ανέστησε νεκρούς.

Η Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα είναι η πορεία από τον «τύπο» στην «πραγματική ουσία» της Θείας Ενανθρωπίσεως αλλά και του Θείου Πάθους. Δεν είναι μια ιστορική αναπόληση των γεγονότων που διαδραματίστηκαν διαφορετικά δεν θα ήταν Θεολογία αλλά απλά Ιστορία.

Αντίθετα είναι μια δυναμική λειτουργική αναπαράσταση της Θείας πορείας προς το Πάθος αλλά και την νίκη της ζωής έναντι του θανάτου. Ο πιστός καλείται να γίνει «συνέκδημος» και «συν-σταυρωμένος» με τον Θεάνθρωπο.

Η είσοδος στο Θείο Πάθος ξεκινά την Κυριακή των Βαΐων με την θριαμβευτική είσοδο του Κυρίου Μας στα Ιεροσόλυμα, μετά την τετραήμερο Ανάσταση  του φίλου του Ιησού, Λαζάρου. Ο λαός υποδέχεται τον Θεάνθρωπο με βάγια φοινίκων(σύμβολο επί του θανάτου) ως τον επίγειο απελευθερωτή από τους Ρωμαίους . Η θριαμβευτική υποδοχή με το «Ωσαννά» μετατράπηκε γρήγορα σε κραυγή καταδίκης με το «άρον άρον Σταύρωσον Αυτόν» και σκιάζεται από την επερχόμενη θυσία .

Η συμπεριφορά αυτή του λαού που μετατράπηκε σε όχλο δείχνει και την αγνωμοσύνη του ανθρώπου. Η Εκκλησία μας διδάσκει ότι η Βασιλεία του Κυρίου δεν είναι «εκ του κόσμου τούτου» αλλά πνευματική. Ο Κύριος εισέρχεται «επί πώλου όνου» στην Ιερουσαλήμ για να θυσιαστεί εκουσίως δείχνοντας πως η  αληθινή δόξα περνά μέσα από την άκρα ταπείνωση. (Ιωαν 12, 1-18)

Την Αγία και Μεγάλη Δευτέρα βλέπουμε την «στείρα θρησκευτικότητα» δήλαδη την Θεολογία που είναι προσκολλημένη στους εξωτερικούς τύπους και τις παραδόσεις αλλά που αυτά δεν συνοδεύονται από εσωτερική καλλιέργεια και πραγματική αγάπη. Έχουμε αντιπαράθεση της στείρας λοιπόν θρησκευτικότητας και της Θείας υπομονής.

Η ημέρα αυτή είναι αφιερωμένη στον πάγκαλο Ιωσήφ και στην «ξηρανθείσα συκή». Ο Κύριος βαδίζοντας στα Ιεροσόλυμα βλέπει μια συκιά απλώνοντας τα άχραντα του χέρια για να βρει έναν καρπό δηλαδή ένα σύκο, μη βρίσκοντας όμως καρπό την «καταράστηκε» και εξυράνθει αμέσως (Ματθ. 21, 19-20).

Τι συμβολίζει όμως η συκιά που δεν είχε καρπό ?

Συμβολίζει τον ανθρωπο που λείτουργεί όπως οι Φαρισαίοι , που αυτοδιαφημίζονται πως είναι ευσεβείς πράττουν όσα λέει η Εκκλησία (νηστεία, δημόσια προσευχή και διαφήμιση της ευσέβειας τους) αλλά που δεν μπορούν πραγματικά να έρθουν σε κοινωνία με τον Θεό.

Ο Ιησούς με την πράξη του αυτήν ήθελε να ελέγξει τους Φαρισαίους , που γνώριζαν τον Θείο νόμο της εποχής αλλά τον χρησιμοποιούσαν για να κρίνουν τους άλλους ενώ μέσα τους ήταν κενοί και γεμάτοι εγωισμό, γι΄αυτό ο Κύριος τους παρομοίασε με «τάφους κεκονιαμένους».(Ματθ 23, 27-30) .

Τέλος δείχνει την πνευματική νέκρωση δείχνοντας ότι όπως μόλις εμφανίστηκε στην συκιά η ακαρπία της εκείνη ξεράθηκε , έτσι και η θρησκευτικότητα που είναι μόνο επιφανειακή θεωρείται πνευματικά νεκρή.

Πηγή: epopteia.com