Αγώνες καταδύσεων! – Άρθρο του Νίκου Ρωμανού

Από εκεί που μονότονα ακούγαμε από το 2023 ότι δεν υπάρχει αντιπολίτευση, άποψη με την οποία διαφωνώ, άρχισε ξαφνικά η πολυαναμενόμενη έντονη κινητικότητα τόσο στην κεντροαριστερά όσο και στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας

Μια κινητικότητα που είχε προαναγγελθεί εδώ και σχεδόν έναν χρόνο, είχε προοικονομηθεί, είχε κινδυνεύσει να καεί στο ζέσταμα, αλλά τελικά πήρε σάρκα και οστά, ίσως και νωρίτερα από ότι σχεδίαζαν οι πρωταγωνιστές της. Δύο νέα, προαναγγελθέντα κόμματα σε λιγότερο από μία εβδομάδα. Καρυστιανού χθες, Τσίπρας την επόμενη Τρίτη. Με τρία κόμματα να εναλλάσσονται μέχρι τότε στη δεύτερη θέση δημοσκοπικά (μετά το 2023): Σύριζα, ΠΑΣΟΚ, Πλεύση και πάλι ΠΑΣΟΚ. Και από δίπλα και ο Βελόπουλος. 

Δεν είναι δουλειά μου να ασχολούμαι με τα εσωτερικά της αντιπολίτευσης, ούτε να σχολιάζω τα άλλα κόμματα. Θυμάμαι όμως τη επίθεση υπέστησαν όσοι τόλμησαν να ψελλίσουν ότι η αίσθησή τους είναι πως η Καρυστιανού έχει πρόθεση να κάνει κόμμα.

Την εποχή που γέμιζε τις πλατείες αναπαράγοντας τα fake news των ξυλολίων που κόντεψαν να απειλήσουν τη σταθερότητα της χώρας. Με εκατοντάδες λογαριασμούς στα social media να ξεπηδούν, οι οποίοι μέχρι τότε έγραφαν σε άλλες γλώσσες και λίγο πριν τα συλλαλητήρια για τα Τέμπη, άρχισαν να γράφουν στα ελληνικά προπαγανδίζοντας την ξυλολιάδα, το αφήγημα της «κυβέρνησης δολοφόνων», της «διαφθοράς που σκοτώνει», της μη εμπιστοσύνης στη δικαιοσύνη κτλ. Και όποιος τολμούσε να ρωτήσει ποιος τα χρηματοδοτεί όλα αυτά έμπαινε στη μαύρη λίστα, δημοσιογράφων, ΜΜΕ, πολιτικών φίλων και αντιπάλων αλλά και του διαδικτύου. Ένα αφήγημα που αποτέλεσε αφενός τον βατήρα της κυρίας Καρυστιανού για την είσοδο στην πολιτική και αφετέρου την καραμέλα που αναπαρήγαγε και χορήγησε όλη η υπόλοιπη αντιπολίτευση πιστεύοντας ότι έτσι θα κερδίσει εύκολους αντιπολιτευτικούς πόντους, ποντάροντας στο συναίσθημα.

Σταματάω την αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν και επιστρέφω στο σήμερα, με όλα αυτά να έχουν διαψευστεί, με τη δίκη να έχει ξεκινήσει, με κάποιους ακόμα να προσπαθούν να της βάλουν εμπόδια και κάνω ένα βήμα πίσω, για να δούμε τη μεγάλη εικόνα. Παρά την κυβερνητική φθορά, τη δυσπιστία, το ροκάνισμα των θεσμών και όλα τα υπόλοιπα που προκάλεσαν οι πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου μαζί με τους χορηγούς τους, σήμερα, με την είσοδο και των νέων κομμάτων αρχίζει να διαμορφώνεται μια διπολική εικόνα. Στον έναν πόλο η κυβέρνηση.

Με τα λάθη της, με τις αστοχίες και τις παραλήψεις της, με την όποια κριτική μπορεί να της ασκήσει κανείς σε μία σειρά ζητήματα, αλλά με τη σοβαρή, αξιόπιστη και έμπειρη ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη, με μετρήσιμα αποτελέσματα σε όλα τα πεδία πολιτικής, με σχέδιο και με ρεαλιστικές προτάσεις, όχι μόνο για τα τρέχοντα, τα προβλήματα της καθημερινότητας και το σήμερα αλλά και για τις προκλήσεις του αύριο. Τις διεθνείς προκλήσεις, την υπογεννητικότητα, τις ενεργειακές και γεωπολιτικές προκλήσεις, την Τεχνητή Νοημοσύνη, τον ψηφιακό εθισμό, την οργάνωση του δημόσιου χώρου, τις υποδομές του αύριο, και τόσα άλλα που δεν συζητάει κανένας άλλος, δεν σχεδιάζει κανένας άλλος και δεν αποτελούν για κανέναν άλλον βασικό κομμάτι του σχεδίου και των προτάσεων που κατατίθενται στον δημόσιο διάλογο.

Αντίθετα, υπάρχει ένας δεύτερος κατακερματισμένος πόλος, που αντί να ασχολείται, έστω και για τα μάτια του κόσμου, με το αύριο, ασχολείται μόνο με το χθες. Ένας «πόλος» με πολλές διαφορές, ιδεολογικές, υφολογικές, ρητορικές, πολιτικές, αλλά με έναν κοινό παρονομαστή. Τους αγώνες καταδύσεων. Ένας ιδιότυπος ανταγωνισμός μεταξύ πολλών διαφορετικών κομμάτων για το ποιος θα βουτήξει πιο βαθιά στο χθες. Και αυτή είναι και η συνεκτική του ουσία. Η Μαρία Καρυστιανού μιλάει για γερμανικές αποζημιώσεις, κατάσχεση του ινστιτούτου Γκαίτε και προστασία της πρώτης κατοικίας.

Ενώ υπόσχεται ενίσχυση των θεσμών, της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας, εκθειάζοντας χώρες και συστήματα που κάθε άλλο παρά πρότυπα Δημοκρατίας και Δικαιοσύνης αποτελούν. Το ΠΑΣΟΚ που επίσης μιλάει για επαναφορά του νόμου Κατσέλη, προτείνει «Δεν Πληρώνω 2.0» και την ανεφάρμοστη υποχρεωτική 4ήμερη εργασία που θα φέρει τα ρεκόρ ανεργίας και λουκέτων του χθες. Ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος υποσχόμενος νέους φόρους και κατάργηση όσων ο ίδιος νομοθέτησε για τις τράπεζες και τα κόκκινα δάνεια. Ρητορική και αισθητική αντιμνημονίου, χωρίς μνημόνιο! Μακροβούτια στην προηγούμενη δεκαετία με τα ίδια συνθήματα, ίδια λεφτόδεντρα, ίδιες αυταπάτες, ίδιες διαψευσμένες προτάσεις  και κυρίως με τον ίδιο μανδύα ψευδεπίγραφης ελπίδας και την ίδια τοξικότητα.

Με μία Ελλάδα όμως που βρίσκεται ακριβώς στην αντίθετη θέση. Τότε έβρεχε ποσοτική χαλάρωση και ανάπτυξη, δεν υπήρχαν πόλεμοι σε Ευρώπη και Μέση Ανατολή, δεν υπήρχε παγκόσμιος πληθωρισμός και εμείς κρατούσαμε την ομπρέλα του διχασμού, των ιδεοληψιών, της αστάθειας, της αναξιοπιστίας, της υπερφορολόγησης, της πρωτιάς στην ανεργία και της χαμηλής ανάπτυξης, που μας κατέστησαν το μαύρο πρόβατο της Ευρώπης.

Από την άλλη σήμερα βρισκόμαστε σε μια διεθνή συγκυρία αβεβαιότητας, έχοντας διαχειριστεί επιτυχώς απανωτές εξωγενείς κρίσεις, με παντοδύναμες οικονομίες της Ευρώπης να μας έχουν ως πρότυπο, με την ανεργία στο χαμηλότερο επίπεδο της τελευταίας 20ετίας, με τις εξαγωγές, τις άμεσες ξένες επενδύσεις και τη μείωση του χρέους να σπάνε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο. Με εμβληματικές μεταρρυθμίσεις όπως τα μη κρατικά πανεπιστήμια, η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, η ψηφιακή επανάσταση και οι μεγάλες αλλαγές σε υγεία και παιδεία να αποτελούν τη νέα κανονικότητα.

Ξέρουμε καλά και τα προβλήματα και τις προκλήσεις. Και ακριβώς για αυτό όσο άλλοι ανταγωνίζονται για το ποιος θα κάνει την καλύτερη κατάδυση σε προηγούμενες δεκαετίες (που έχουμε αφήσει οριστικά πίσω και έχουμε χρυσοπληρώσει), τόσο εμείς θα συνεχίζουμε να βάζουμε τον πήχη όλο και πιο ψηλά και να δουλεύουμε σκληρά και μεθοδικά για τα μεγάλα άλματα και τις προκλήσεις της Ελλάδας του 2030.

* Ο Νίκος Ρωμανός είναι Διευθυντής Ψηφιακής Επικοινωνίας του Πρωθυπουργού

Πηγή: liberal